1/4/16

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΕΝΟΣ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ



Ο κύκλος της κοινής  ζωής  ενός ζευγαριού πολλές φορές  κλείνει  με εντάσεις, με αντιπαραθέσεις, με θυμό, με αντιδικίες και συναισθηματικές απώλειες.  Οι γονείς  περνούν μια περίοδο συναισθηματικής απομάκρυνσης με έλλειψη σεβασμού και εμπιστοσύνης του ενός προς τον άλλο. Με αποτυχημένες προσπάθειες επικοινωνίας, με κριτική διάθεση και εμμονή στην αρνητική συμπεριφορά του ενός προς τον άλλο  και πολλές φορές πιθανότητα εξωσυζυγικών σχέσεων. Σ’ αυτή τη περίοδο τα παιδιά ανάλογα με τη ηλικία τους αντιλαμβάνονται τη διαφοροποίηση της οικογενειακής ατμόσφαιρας και την έλλειψη επικοινωνίας  μέσα στην οικογένεια. Σ’ αυτή τη φάση το ζευγάρι-γονείς  καλείται να προστατεύσει και να ενημερώσει τα παιδιά, να οργανώσει τη ζωή τους μ ένα διαφορετικό τρόπο και να τα διαβεβαιώσει ότι αυτοί  θα παραμείνουν στη ζωή τους. Ο κοινός δρόμος του ζευγαριού θα διαφοροποιηθεί με την οριστικοποίηση της απόφασης για τη λήξη του γάμου.

Το διαζύγιο είναι μια απώλεια για τους γονείς και για τα παιδιά. Οι εμπλεκόμενοι θα βιώσουν όλα τα σταδία του θρήνου. Τα παιδιά ανάλογα με το αναπτυξιακό στάδιο στο οποίο βρίσκονται θα εκφράσουν με διαφορετικό τρόπο την αντίδραση τους και θα περάσουν από την άρνηση να αποδεχτούν το χωρισμό, από το θυμό προς τον εαυτό τους ή και προς τους γονείς τους και από το παζάρεμα στις αποφάσεις των γονέων. Θα φτάσουν στην τελική  αποδοχή της κατάστασης όπου το κάθε παιδί θα το βιώσει διαφορετικά ανάλογα με την ηλικία του, τη προσωπικότητα του , τη συναισθηματική του ωριμότητα  , τη σειρά γέννησής του,  τη σχέση και την επικοινωνία  που είχε και με τους δύο γονείς.

  • Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας εκδηλώνουν συμπεριφορές που είχαν σε προηγούμενα  στάδια  (διαταραχή στον ύπνο και το φαγητό, νυχτερινή ενούρηση, τραυλισμός, προσκόλληση στον ένα από τους δυο γονείς).Τα παιδιά της  ηλικίας αυτής βιώνουν απόρριψη-εγκατάλειψη και θεωρούν τον εαυτό του υπεύθυνο για το χωρισμό.
  • Τα παιδιά της σχολικής ηλικίας το εκδηλώνουν με άρνηση για το σχολείο, με παραμέληση των μαθημάτων τους, με ψέματα, με μεγαλύτερη απομόνωση και κρίσεις θυμού.
  • Τα παιδιά της εφηβικής ηλικίας απομακρύνονται από την οικογένεια και αναζητούν στους φίλους και την παρέα των συνομηλίκων τους , την ισορροπία που έχασαν μέσα στην οικογένεια τους.
Τα αγόρια στην εφηβεία παρουσιάζουν μεταπτώσεις στη συμπεριφορά και τη διάθεση τους και η απουσία του πατέρα μπορεί να εκφραστεί με αντικοινωνικότητα και παραβατικότητα. Επίσης  με ανασφάλεια και ανωριμότητα  ως προς τη κοινωνικότητα τους. Τα κορίτσια γίνονται πιο εσωστρεφή και αισθάνονται αγωνία και θλίψη και η έλλειψη του πατέρα εκφράζεται με δυσκολία στις σχέσεις τους με το άλλο φύλο, με χαμηλή αυτοεκτίμηση και με φόβο εγκατάλειψης.


ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ  ΟΤΑΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ

  • Ανακοινώνουν στα παιδιά την απόφαση τους από κοινού.
  • Διαβεβαιώνουν οι γονείς ότι δεν ευθύνονται τα παιδιά για το χωρισμό τους.
  • Καθησυχάζουν τα παιδιά ότι θα βρίσκονται πάντα δίπλα τους σε ότι κι αν προκύψει στο μέλλον.
  • Ενημερώνουν για τον χώρο, το χρόνο και τις ημέρες που θα επικοινωνούν  τα παιδιά  με τον γονέα που φεύγει από το σπίτι.
  • Φροντίζουν να υπάρχουν οι ίδιοι  κανόνες και όρια από τους γονείς και στα δύο σπίτια στα οποία θα διαμένουν.
  • Ακολουθούν το καθημερινό πρόγραμμα και τις συνήθειες που είχαν τα παιδιά πριν το διαζύγιο.
  • Προσπαθούν να μην καταφεύγουν σε ανταλλάγματα και δωροδοκίες.
  • Φροντίζουν  να μην ακυρώνει ο ένας γονέας το ρόλο  του άλλου.
  • Επικοινωνούν οι γονείς μεταξύ τους για τη καθημερινότητα των παιδιών τους.
  • Ενθαρρύνουν τα παιδιά να εκφράζουν τα  συναισθήματα τους και στους δύο γονείς όταν το έχουν ανάγκη.
  • Οφείλουν να έχουν υπομονή μαζί τους και να σέβονται τις ανάγκες τους.
  • Ενημερώνουν το πρώτο διάστημα το σχολείο, τους δασκάλους, τους συγγενείς, τους φίλους , για την αλλαγή στη δομή της οικογένειας.
  • Προστατεύουν τα παιδιά από τυχόν παρεμβάσεις του ευρύτερου οικογενειακού περιβάλλοντος.
Ωριμάζοντας οι εμπλεκόμενοι σιγά σιγά αρχίζει να αποκαθίσταται η ισορροπία στις σχέσεις των πρώην συζύγων αλλά και των παιδιών με την αποδοχή της συγκεκριμένης κατάστασης.

Οι γονείς αναπτύσσουν καλύτερη επικοινωνία μεταξύ τους
και θέτουν νέους προσωπικούς στόχους.

Διονυσία Μακρυνόρη
Ψυχολόγος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου